RS-232 is een standaard voor de communicatie tussen computers en randapparatuur of tussen computers onderling, meer bepaald voor seriële binaire data-communicatie.
Geschiedenis
De oorspronkelijke standaard beschreef de communicatie tussen een modem en een computerterminal. Hij werd in 1969 gepubliceerd door de Electronic Industries Association (EIA, sinds 1997 Electronic Industries Alliance) in samenwerking met de telefoonmaatschappij Bell en met de fabrikanten van communicatieapparatuur.[1] Latere wijzigingen werden gepubliceerd als RS-232C en RS-232D.
De letters RS staan voor het Engelse Radio Standard of Recommended Standard. Sinds het begin van de jaren 1990 is het beheer van de RS-standaarden overgenomen door ANSI/EIA/TIA. Formeel bestaat RS-232 dus niet meer maar in het algemeen spraakgebruik leeft de term voort. De tegenwoordige officiële naam van de standaard is ANSI/EIA/TIA-232-F. Een vergelijkbare (maar niet gelijke) standaard is de ITU-T-V.24-standaard.
De standaard werd het meest bekend door zijn toepassing in de seriële poort van microcomputers zoals de IBM PC. Vanaf 2004 worden steeds vaker computers zonder seriële poort verkocht. Om oudere randapparatuur op een dergelijke nieuwe computer aan te sluiten, kan een USB/RS-232-omzetter gebruikt worden.
Signaalniveaus
De RS-232-standaard definieert de signaalniveaus die corresponderen met een logische één en een logische nul als min of plus 3 tot 15 volt; het gebied rond nul volt is geen geldig RS-232-niveau. Een logische één heeft een negatief signaalniveau, wordt ‘mark’ genoemd en heeft als functionele betekenis UIT (OFF), een logische nul is positief, wordt ‘space’ genoemd en heeft als functionele betekenis AAN (ON). De standaard specifieert een maximum van 25 V. Afhankelijk van de gebruikte voeding worden veelal signaalniveaus van ±5 V, ±10 V, ±12 V en ±15 V gebruikt.
Lees verder Bericht ID 43092
